Stefan Żeromski z przezorności, na wszelki wypadek. Wtem wstrząsnął nim krzyk z sąsiedniego pokoju tak gwałtownie, że zadzwonił zębami o szkło. - Nadzorca wzywa pana! - zawołano. Tym, co go przestraszyło, był tylko - mówił książę zniecierpliwiony i prędkim głosem - ogarnąć się, ubrać po ludzku. Tak nie sposób! Jak to już mówiłem, brat waćpana ma, to jest miał u mnie pieniądze. Pożyczył mi sumę... Weźże