błyskały latarnie na linii drogi żelaznej, niby duchy dobroczynne
Stefan Żeromski na ustach zmartwychwstał na widok młodego Cedry, był czymś nad wyraz dziwnym i niespodzianym w tej twarzy srogiej. Podobnie w sposób niezwykły brzmiał głos jego, gdy przyszło witać i rozmieszczać
zapróbował... Już się ta z tym nie zrównają ani debrejskie liście, ani knaster niekrajany, ani ta i nasz powszedni w obertuchach. - No, pokażcie. - Rafciu, ostrożnie! - zawołał Nardzewski.
Cytat
omdlewająco-bolesnym dyszkantem poczęło wołać w kierunku ojca: - Papieńka! Papieńka! Mienia zdieś obiżajut! Skądże pani Jadwiga (z Dąbrowskich) mogła wiedzieć, że polska róża to nie roża, tak,
rysunkowe i wskazując Rafałowi pejzaż po pejzażu rzekła z uprzejmą obojętnością: - Grudno. Przewracała kartę po karcie przypatrując się to tej, to innej kombinacji barw. Gdy otwarł się widok alei,
Cytat
za księciem w ciemne przejścia za bramą. Kiedy przewodnik jego zastukał do pierwszych drzwi, otworzył je stary, zgarbiony służący, odebrał płaszcze i wskazał ręką korytarz prawie ciemny, ba
których okradacie. Patrz zresztą na mnie! Oniemiały rycerz spojrzał na starca i musiał przyznać, że ma przed sobą barona Recho, gwiazdę allemańskiego rycerstwa. Posunął się o krok ku niemu i