wielki przemysł, te cuda cywilizacji, te kolosalne skoki ludzkiego
Stefan Żeromski kamienną Reussu za Göschenen, przewodnicy nakazali surowe milczenie. Wszyscy szli wolno, skradając się na palcach. Pod chmurami, między szczytem a szczytem krzesanic, na zrębach i gzymsach, lekko i
tam wiązkę siana świeżo zwiezionego z łąki, zasłał je pościelą. Ale Rafał nie myślał o spoczynku. Siedli obadwaj z żołnierzem we drzwiach śpichrza, jeden na wysokim progu, drugi na klocku drzewa,
Cytat
filuternym spojrzeniem, nim odpowiedziała na ich ukłony. Wreszcie posunęła się uprzejmie ku Krzysztofowi oddając mu ukłon za ukłon. Rzekła: - Rada jestem, że mogę powitać Waszeć Mościpanów... Rafała
wymieniając jakieś nazwisko. Książę dał mu znak skinieniem głowy. Kamerdyner odwrócił się, uchylił drzwi i wpuścił do sali wysokiego, barczystego pana. Nowo przybyły miał ogromną głowę z nadzwyczaj
Cytat
pospolitaków i żołdaków, którzy, nie wiadomo za co i w jakim celu, gnębili uchodźców do Polski z satysfakcją, z nienasyconą przyjemnością, z jawnym wylewem zwyczajnej nacjonalistycznej zemsty. Można
drzwi, ostrożnie i nic bez uczucia, że popełnia coś niewłaściwego, a na dobitek daremnego. W pokoju nie było nikogo. Zresztą, nic tu nie przypominało pokoju, który znał. Pod ścianą ustawiono teraz