Stefan Żeromski cały Hipolit był zabryzgany błotem, lepki od stóp do głów. Twarz jego ledwie było widać pod bryzgami. - Zdaje mi się, że na nas ktoś wołał - rzekł Cezary. - Skąd? Rozejrzał się po polach i roześmiał zgiełku. Opuszczony pałac, ze ścianami, z których tynk oblatał, z pordzewiałymi kratami bram a dziedzińcem trawą zarosłym - był jakoś niegościnnie zamknięty, gdy Rafał stanął u jego podwojów.