mały wąwozik pod Zapłociem.
Stefan Żeromski milczeniu. Kilka razy spoglądał na mnie ze strasznym smutkiem, z niewymowną zazdrością, jaką czuć musi człowiek skazany niewinnie na śmierć, gdy idzie między tłumami, które go nienawidzą, i nie
którego dolne gałęzie obwisły i dach nieprzemakalny dokoła stworzyły. Bawili się wówczas i opowiadali "historie". Rafał malował życie swoje, rozpowiadał o świecie, jaki widział, jej niedostępnym i
Cytat
jakoby wzgórze szare, jakoby kopiec pochyły... Wstał ze swego miejsca i podszedł bliżej. Wielka w głębi pieczara była zawalona kośćmi ludzkimi. Nikłe światło dawało widzieć czoła czaszek i kości
człowieka przechodziły i trzęsły każdego w żelaznych swoich pazurach, nagle rozległ się dziki, jak te góry, śpiew Fahnera: Alli Manne standet y! Die vo'r Emme, die vo'r Aare Stark und frei i Not
Cytat
tzw. "Kazań Świętokrzyskich", jednego z najstarszych zabytków piśmiennictwa polskiego (koniec w. XIII). NR ID : b00125 Tytuł : Rozdzióbią nas kruki i wrony Autor : Stefan Żeromski Ani jeden
dalej. Matus nie miał chwili czasu do stracenia. Wzywał felczerów znakami, ukazywał im rannego, ale tamci mignęli się tylko w przelocie i po pędzili ku źródłom Rodanu. Wówczas Pulut umieścił Feliksa