Za moich czasów syn był w ręku ojca, słuchał go i czcił, nie miał
Stefan Żeromski zagłuszy. Było coś niewymownego, coś żelazną obręczą ściskającego serca słuchaczów w tym pokrzyku tłumów coraz bardziej natężonym, coraz silniej podbechtanym i jak gdyby radosnym. Cedro i Olbromski,
niebieskiej wiodące. Szedłem miedzami i ścieżkami polnymi, których kierunek i kształt pamiętałem, jak przez sen, z czasów dzieciństwa. To ta sama uboga równina podlaska, z lekka powyginana w
Cytat
balasach płotu i zarzuca nici swe na gałęzie sąsiedniej jodły. Dzikie drzewa wyrosły na podziw. Młody modrzew buja wierzchołkiem w lazurze nieba, a lśniące liście klonu, ciemne liście włoskiego
na poręczy krzesła. W jednym kącie pokoju stali trzej młodzi ludzie i przypatrywali się fotografiom panny Blirstner, zatkniętym w wiszącą na ścianie trzcinową matę. Na klamce otwartego okna wisiała
Cytat
to wyborne, Kamilek - le flacon! - Cecylka, czekajcie, czekajcie: Le faux chignon... - Gabriel - le fer ŕ friser. Rafał, ogarnięty przez ciekawość, zapomniał, gdzie jest. Śniło mu się, że i on
Koledzy schodzili się u jednego ze współpróżniaków i, niby to w wielkiej tajemnicy, śpiewali najbardziej znane i najbardziej oklepane pieśni rosyjskie. Po śpiewach następowały karty. Ten i ów kochał