uczyni ze sobą, co chce i jak chce.
Stefan Żeromski śmierci rodziców miał w sercu radość, rozkosz bytu, szczęście. Było mu dobrze z tymi obcymi ludźmi, jakby ich znał i kochał od niepamiętnych lat. Wszystko w tym domu było dobre dla uczuć, przychylne
widzenia - niedostępnym dla słuchu. Nie mogło już pochwycić ich obecności powonienie. Karolina sama została. Objęła rękami zimny pień drzewa, który napotkała na swej drodze, i w jego martwe piersi
Cytat
spostrzegł, chciał natychmiast powstać. - Niech pan siedzi - powiedział K. i przysunął doń krzesło. - Pan już jest od dawna klientem adwokata? - spytał. - Tak - powiedział kupiec - jestem
cały bukiet. Wybierzesz, co ci serce podyktuje. Jedna tylko przykrość: blondynki ani jednej. No, żeby na lekarstwo! Wstępowali po schodach z płaskich i ogromnych płyt. Szli długo korytarzem zupełnie
Cytat
kościelnego, który stał tam w luźno wiszącym, fałdzistym czarnym surducie. Trzymając w lewej ręce tabakierkę, ów człowiek przyglądał mu się uważnie. "Czego on chce? - pomyślał K. - Czy wydaję mu się
i przeszli do następnego pokoju, gdzie stała duża szafa z książkami, bardzo pięknie pooprawianymi w skórę i safian. Tam siedział pan Barwicki z książką w ręku. Pani domu nie było. - Widzisz... -