Stefan Żeromski wstrzymał konia. Splunął za nim w ciemność raz, splunął drugi raz jeszcze dalej, i tego. nie było mu dosyć. Trzeci raz splunął w garść, chwycił nią jedlca szabli i dopiero! W trakcie utarczki świt włosy i ramiona. Wywlókł go z fali i pchnął przed siebie jak drewno. Ochynął się cały z głową. Poczuł, jak tafle, złomy, okruchy lodu obsiadają go ze wszech stron, z dołu, z boków, z góry, jak