społeczeństwa, jeżeli kto raz utraci wątek, już go niepodobna
Stefan Żeromski chwili i otwierał je znowu. Rano zrywał się o godzinę wcześniej niż zwykle, aby móc spotkać pannę Burstner samą, gdy szła do biura. Ale żadne z tych usiłowań nie powiodło się. Potem napisał do niej
wachmistrzów, kapralów, trębaczów, żołnierzy, jak cięciwa do ostatniego krańca naciągnięta, wytężyły się w tę stronę, skąd szedł daleki takt. I oto w odległości co najmniej wiorsty, zza lasku, z
Cytat
dzieci czekających z głodnym utęsknieniem. Znamy to, znamy... Znamy utęsknienie głodowe! Niesie tam może dwa duże bochny kwaśnego, żytniego chleba, który tak diabelnie smakuje, gdy żołądek jest
piekle, i w niebie... A to tak beło. Ten zołmierz szedł od wojska, a służył siła laf pod niemieckim królem. Przelazł brodami bez Wisłę i miał jeszcze przechodzić bez wielkie lasy, bez Golejowskie.
Cytat
ruchu, z głową podpartą na ręku. Usta jego były odęte, a szkliste oczy posępne. Rzekł wreszcie: - Brat twój umarł tak młodo w sprzeczce ze mną... Tamten, generał, zginął, ledwie się do niego
przed pańskim przybyciem. - To doskonale zgadza się ze wszystkim innym - rzekł K. - zatem wcale mnie nie dziwi. - Pan chce podobno tu pewne rzeczy zreformować? - pytała kobieta powoli i