wieczór, gdy robotnicy, zlani do suchej nitki potem, rzucali łopaty
Stefan Żeromski pod niebem. Knieja obejmowała go tajemniczym ramieniem swoim, puszcza go znowu brała, matka rodzona, puszcza - dusza praojcowską, puszcza - siostra-miłośnica. Zamierał jak westchnienie ów żałosny
kanonada. W wybuchach prochowego ognia książę widział dokoła zbroczone bagnety i lufy, rzygającą z ran krwią zlane piersi i gęby, wyszczerzone zębce, wywalone, straszliwe oczy. Krwawe szpony
Cytat
szafy Zatarasowujące. Woltyżerowie szli nazad z pośpiechem, wołając do Krzysztofa: Pobiegli wszyscy na ów balkon okalający podwórze. Obszedłszy go do połowy, z drugiej strony dziedzińca napotkali
Dwa tygodnie spędził na Chłodku jako gość państwa Gruboszewskich, stale podejrzewany przez nich o czyhanie na posadę ekonoma. Jadł, pił, spał i pracował od świtu do nocy. Co robił? Jakąś robotę
Cytat
teraz kupcowi świecę, którą ten cały czas trzymał, jak mu obtarła fartuchem rękę, a potem uklękła obok niego, aby zeskrobać trochę wosku, który nakapał ze świecy na jego spodnie. - Chciał mi pan
człowiek nic więcej nie powiedział. Było teraz na sali o wiele ciszej niż w chwili, gdy wchodził K. Tylko ludzie na galerii nie przestawali robić uwag. Wydawali się, o ile można było coś rozróżnić