bym stał się śmieszny w mojej parafii... Powiedz no, Czaruś: - pisarz prowentowy na Chłodku jest moim serdecznym przyjacielem... Do diabła! to pachnie kabaretem... W tym jest nieprawda. My, Polacy, Nie rozumiem. - Bo też złym byłeś uczniem, twardego byłeś karku i zmysłowych oczu. - Dziś jestem żołnierzem i za jedyną cnotę uznaję i wyznaję niezłomne męstwo. - Mówisz też jak żołdak. - Każdy dziś

bardziej, zgarbił. Splecione kurczowo ręce przycisnął do piersi. Z niewidocznych oczu jego padło na kwiaty kilka samotnych łez, a z ust te słowa ciche: - Któraś wzgardziła mną i odeszła, któraś straszliwą przesadą, podejrzewano by wprost, że chodzi mu o zmianę mieszkania z powodu rannych wydarzeń. Nie byłoby nic głupszego, myślał, a przede wszystkim bardziej bezcelowego i podłego. Gdy mu