Niejednemu te figlarne istoty wyssały duszę, niejednemu odgryzały
Stefan Żeromski znowu zaśpiewał: Mir wei freyi Schwycer sy! Rülst üs d's Land zum Schutz a d'Grenze Luc wi d'Auge all'ne glänze Mir wei freyi Schwyeer sy! Po chwili śpiewał znowu: Üsse Mutz isch gärn der by
od głazu, na podobieństwo westchnienia. Wyrwij z serca westchnienie, które w nim leży cięższe od głazu, i daj mu odpocząć u stopy Twojej, jak w dniach płomiennych pozwoliłeś odpocząć krzykowi
Cytat
patrzył tylko ze zdumieniem na tego nieprzytomnego wprost człowieka. Co za zmiany zaszły w nim już tylko w ostatniej godzinie! Czy to proces tak nim miotał i nie pozwalał dostrzec, gdzie wróg, a
Przeczuwam, o co ci chodzi - odrzekł posłusznie K. - prawdopodobnie słyszałeś o moim procesie. - Otóż to - odpowiedział wuj i powoli skinął głową - słyszałem o twoim procesie. - Od kogo to?
Cytat
żal! Ach, bił go ten ojciec zawsze, od najpierwszego dzieciństwa, znieważał zawsze, nękał, dokuczał, poniewierał, zdradzał. Z domu, spod dachu, na deszcz i słotę wygnał. A brata, brata! Na wieki
nie wionął cień pytania: co będzie dalej? Bez myśli o tym wiedział jedno, że nie wróci do domu z Grudna! Przenigdy! Był tu u siebie, na swej drodze. Szedł naprzód z zadartą głową - i kwita. Każdy