go telegraficznie, on, przy największym pośpiechu, może przyjechać
Stefan Żeromski płynął z dołu. Szmer rozmów... Tysiące świec woskowych rzucały blaski na słupy z ciemnego marmuru podtrzymujące strop wspaniałego przedsionka. Przy jednym z tych słupów stał pan Ołowski, człowiek
nura z ojczyzny swej do Azji Mniejszej, do Konstantynopola i "w ogóle", byleby tylko w świat daleki. Gotowi byli podbijać, przywłaszczać sobie, pochłonąć świat cały, a teraz świat ich pochłonie.
Cytat
wreszcie, że podporucznik Olbromski jest coś zanadto krwią oblany. Bronił się i udawał zucha. Ale ściągnięto go z konia. Gdy mu starszy wachmistrz na rozkaz kapitana odpiął rozwalony mundur, krew
Opadzki począł stukać nogami, strząsając z butów glinę, wybiegł naprzeciw niego pokojowiec, rozwarł drzwi wchodowe i zaprowadził go do szerokiej sieni. Stamtąd pan Opadzki udał się na prawo i,
Cytat
siły od południa i zachodu, z tamtej strony Mincio, uważano to za podstęp i tym usilniej sypano szańce, wycinano drzewa i zbrojono się według planów groźnego "Amilkara" Kosińskiego. Od chwili
chodził chwilę tam i sam. - Czy waćpan pisałeś do rodziców o śmierci brata? -zapytał nareszcie. - Pisałem. - Jednak nikt nie przyjechał? - Nikt. - A jakże waćpan sądzisz: czy przyjadą później? - Nie