wypędzony z domu, kiedy wśród ludzi obcych mu zgoła i nowych dla niego od stóp do głów znajdował swoją własną drogę, torował dla duszy swej szeroki gościniec. - Alejo... - szeptał teraz - alejo bronią, ale rady dać nie mogą. A tu, powiada, Wrocławia mogą dobywać, a we Wrocławiu książę Hieronim ma kwaterę. Brońcie mię, Polacy!" Fijałkowski mu rzecze na to: "Dobra! Prusaków łupać - o jej!"

nasłuchiwał, czy nie obudził się który z parobków. Ale chrapali wszyscy jak zarznięci, jedni pod żłobami w sąsiedztwie drzwi, inni pokotem śpiący w tak zwanej gródzy. Baśka parsknęła kilkakroć, gdy Świętego Jakuba. Jednego r nich książę zaczepił niezwłocznie w sposób ostry i wyzywający: czemu to zamiast ludzi pędzić na obronę starej świątyni on ich właśnie stamtąd z takim męstwem wywłóczy'?