suchych łodyg chwastu, dookoła kamieni i kołków drążyły się w oczach
Stefan Żeromski ciekłości, stawały się bezwładne, zastygłe, przejrzyste aż do samego dna, jak niezmierzony utwór wyszlifowany i drążony w górskim krysztale. Wszystkie dokoła łodzi nie fale, lecz kręgi i okrągłe
się podoba tutaj, w Polsce? - Dosyć, choć tutaj nie ma nigdzie nic "godnego widzenia". - Nie ma, rzeczywiście nie ma. Tu, wie pan, nie ma rozmachu, przestworu. - Źle tu pani? - Nie powinno mi być
Cytat
Jeszcze, rzekę, psiedusze wiatr owieje. Wiatr szedł od Klonowa, akuratnie. Takem se ozmyślał... - Jak ja ci dam ozmyślanie, to się nogami nakryjesz! Kładź kozła! A cóż ty, Rafciu, jakoś nic nie
niezbadanej przestrzeni, doły, objęte za dnia jednym niedbałym spojrzeniem, wydawały się jeszcze głębszymi, lodowiec, mający dziesięć kilometrów długości majaczył w mózgu, jak morze twarde i martwe.
Cytat
zgromadzeniu ogniste oko, jak gdyby szukał, kogo ma chwycić za gardło, i dopiero po chwili z lekka skłonił I się wszystkim. Krzyki na chwilę umilkły. Ktoś niezręcznie I zakaszlał, inny usunął się z
pływająca szyba posłusznie usuwała się na bok. Inne, słabsze, od jednego trącenia rozpadały się w drobne ułamki jak truchło bezwładne. W ostatnim blasku dnia widzieli w pęknięciach czarno-zielone