szczęścia, panny mądre, które, jak wiadomo, najsprytniej umieją
Stefan Żeromski jego oczy, milczeli. Zmienił tedy nieco ton i rzekł: - Żałuję, że w tej żołnierskiej kryjówce nie mam nawet czym kolegów poczęstować. Ale wiecie co... Jest tu resursa Greka, Pescarego, raczcie się
konie od armat i wozów, zwrócone w kierunku Raszyna, strzygły uszami. Zapalone powrozy lontów tliły się w ręku kanonierów żywymi, mocnymi, kończystymi stożkami. - Widziałeś waćpan naszą konnicę? -
Cytat
wskazując ostrzyżenie głowy brata z pozostawieniem na ciemieniu wysokiego, ufryzowanego czuba. - Nie śmiej się z elegantów wiedeńskich, bo zostaniesz starą panną i będziesz wtedy przed zaśnięciem
twe, poddanych i chłopów z posłuszeństwa, odłączę cię od społeczeństwa szlachty, zakażę ci uczestnictwa w kościele, ażebyś zdechł z głodu i przez psy był rozszarpany jako niewierny! - Ty mnie
Cytat
Gajowca, a tutaj trzeba było nowe zaciągać długi wdzięczności. - Te figury? To "warszawiacy" czasów minionych: Marian Bohusz, Stanisław Krzemiński, Edward Abramowski. - "Warszawiacy"? Dlaczego im
między oczyma, mówiąc od jednego tchu: - No! - To ja ciebie, ślepego, od haniebnej śmierci wybawił, babów za ciebie ze sześć sztuk bagnetem rozdarł, a ty mi dzieuchy bronisz.! - Bronię! - Chyba ja w