- Kto wie?... może i znajdę - powiedział inżynier wstając i
Stefan Żeromski bujną i lśniącą barwą, a wśród nich stokroć, fiołki i sasanki otwarły swe oczy żywe i ukazały twarzyczki, przypomniał sobie pisma poetów, których mu się w różnych językach uczyć kazano i którymi
Gryzł oczy i wargi biały kurz gościńca. Twarda i długa jest droga nieszczęścia. Załamuje się w stu kierunkach, zwija się w tysiąc pierścieni. Najeżyła się wszystka ostrym głazem jakoby grotami
Cytat
zdradzieckiego mózgu urzędników, które był w wiedeńskich poznał przedpokojach? Z Warszawy, która za tych dni była jak pełny ul, gdy weń wyrojone pszczoły na pracę wracają, gdzie wszystkie siły ludu
ciosami ogromnej żuchwy. Rafał długo i z osłupieniem wpatrywał się w tę jego czynność. Widział, jak Wicuś Jawrysz wchłonąwszy wszystko, co miał pod ręką, udał się na palcach do sąsiedniej śpiżami,
Cytat
niezrównanego eleganta i barczystego młokosa z podfryzowaną czupryną. Gdy wszyscy trzej, "trzej uwodziciele", zeszli się w pokoju Cezarego na chwilę przed wyjazdem, Hipolit na widok księdza
zawieszający tuż przed okiem jakby nieprzejrzystą zasłonę. Podmuchy wiatru szalały dokoła wozu, gwizdały między sprychami, wydymały długie poły sukmany i targały koszulę na Winrychu. Za zasłoną mgły