Stefan Żeromski nieszczęście. Zgodnym odruchem zleciała po prostu wraz z księdzem z balansującego siedzenia w pusty tył bryczki. Machali obydwoje czterema czarno-białymi kończynami, nie mogąc się z cieśni wydobyć. generała. - Czy nie wiesz, kapitanie, która to godzina? zapytał Gudin, szczękając zębami i mamląc wyrazy po dziecięcemu. - Nie, nie wiem, ale wydaje mi się, że musi już być znacznie po północku.