słodki.
Stefan Żeromski ciosem bata, skoczyły z miejsca jak oszalałe i kareta poleciała w zaułek. Słychać było przez chwilę rozpaczliwe wrzaski zamkniętych w niej kobiet. Ktoś mówił: - Nic się wam, baby, nie stanie!
najwidoczniej współczuje mi, że nie może mi pomóc, czeka w swej niesłychanej uprzejmości jeszcze czas jakiś przy drzwiach, potem odchodzi. Ja byłem naturalnie szczęśliwy, że poszedł, wprost brakło
Cytat
bok i patrzał w słoneczną przestrzeń. Patrzał na kamienisty grunt około swego posłania, na zmokłą w nocy i obsychającą dopiero glinę, rozciapaną od licznych butów. Czuł, że klei mu oczy prędki,
już proch wąchali pod Tarnowskimi Górami, a osobliwie zaś tych, którzy już rany ponieśli! - Niech żyją! - wykrzyknięto. - W górę ich! Tęgie chłopy co się zowie! - A ba, jeszcze by też: spod
Cytat
zagłuszyły poświsty wichru. Rafał słyszał przez chwilę, jak rozmawiała na ganku ze stróżem nocnym i wabiła do siebie psy. Nie wszystkie jednak do niej przyszły. Kilka z nich ze szczekaniem skoczyło
sam dla siebie na poły człowiekiem, pół duchem i dochodził do stanu złudzenia utraty zmysłów. Za dnia, wśród najpilniejszej pracy, wsłuchiwał się bardzo ciekawie w pogwary ludku o tych lochach, w