tylko duży cień przełamany na ścianie i suficie. Morzył go
Stefan Żeromski ten olbrzymi cios, to brzemię myśli,- tak ciężkie, że, zda mi się, ziemia pod nim zadrżeć musiała. Ale następnego dnia, po dwu stoczonych dysputach publicznych, Fortunatus wyznaje, że nie znalazł
stanęła w drzwiach. Siedzieli rzeczywiście ciasno przy sobie, przy najmniejszym ruchu musieliby uderzyć się głowami, kupiec, który przy swoim małym wzroście jeszcze zgarbił plecy, K. nisko nad nim
Cytat
ciszy bezgranicznego zdumienia. Sędzia śledczy okazał się jednak jeszcze szybszy niż K., gdyż oczekiwał go przy drzwiach. - Przepraszam - rzekł. K. zatrzymał się, ale nie patrzył na sędziego,
podziałał. - Ja czekam... - zaczął i utknął. Widocznie wybrał ten wstęp, aby odpowiedzieć całkiem dokładnie na postawione pytanie, nie znajdował jednak dalszego ciągu. Niektórzy z czekających
Cytat
że nieskończone szeregi wiosen, których myśl ludzka nie obejmie, minęły już, nim przyszła w to miejsce ze swym kochankiem. Pozdrawiały ją od wieczności, która dawno przeminęła, i kiwały ku niej
Kochałem się czasu tej wiosny w pannie Zofii tak zapalczywie, że aż omdlewałem z gorąca. Upalne dnie czerwcowe były dla mnie jakimiś olbrzymimi mirami mdłego smutku, nieskończonego wyczekiwania i