podstarzałą pannę o kilka dni płaczu i cierpień moralnych.
Stefan Żeromski Jakimi to ślepkami na nas kłapią! A buzie jakie to poczciwe! Każdy jakby z dzbanuszka wylizał. A wszystko, moje państwo kochane - z głodu. Przedefilowała przed kolumną jak generał idąc w stronę
dyrektor był tak uprzejmy odwiedzić mnie. Wartość tej wizyty potrafi właściwie ocenić tylko wtajemniczony, który wie, jak bardzo drogi pan dyrektor zawalony jest robotą. A jednak przyszedł,
Cytat
won! Pijemy! Czyś ty wąchał proch, pomidorowy jezuito? Siedziałeś w mysiej dziurze u Pana Boga za piecem, a zęby ci szczękały ze strachu, kłap-kłap-kłap... Ja cię znam! Teraz się dopiero
olszowej, osadzony na długim kiju - do łowienia raków. - A co to majstrujesz, stary? - zawołałem pochylając się nad nim. Szybko podniósł głowę i, łypiąc zabawnie oczami, wpatrywał się we mnie. -
Cytat
mgnienia powieki. Oczy jej, błękitne jak w dzień letni dalekie lasy, stawały się z nagła ciemnymi i nabierały siły ognia, na obraz płomieni prędko wybuchających. Wtedy przez krótkie chwile iskrzył
splecione palcami. Rzucił potem drugą gałązkę, osypaną nie rozwiniętymi jeszcze kłobuczkami, trzecią cudnie rozkwitłą, czwartą i piątą. Wszystkie aż do ostatniej. Wtedy przymknął okno tak samo, jak