się na jednostki, zwyrodnieli i zgoła znikli. Cóż z tego, że ja
Stefan Żeromski dzwon szkolny, z wiązką książek pod pachą ruszył do liceum. Wszedł na schody, które widział był we śnie, i pierwszy zasiadł w pustej sali. Sprzęty jej, które jeszcze wczoraj były wyrazami wesołości,
Wędrowiec westchnął i zamilkł. - Cóż się z wami stało później? - szepnął Cedro. - W Marsylii równa nas czekała bieda. Rząd Dyrektorów nic o nas wiedzieć nie chciał. Za swój własny ostatni grosz
Cytat
jadźwingo-polskiego tamtych okolic. - A cóż, raki ci się łowią? - On by się i łowił, rak bestyja, po deszczu; ta, widzisz, żaby tej paskudnej nagnać nie mogę. Taka mądra i żaba nastała: po tej
dobranych szpaków, a w niej z pańską gracją rozwalonego kolegę z filozofii, Jarzymka. - Rafuś - wołał tamten - jeżeli jeszcze żywisz ku mnie żakowskie gniewy, to nie wysiadam wcale, ale jeśli
Cytat
bez szelestu prawie, podwójnym krokiem zdążał w mroku. O kilkadziesiąt kroków za kolumną Sierawskiego jechał na koniu Sokolnicki. Rafał widział przed sobą jego czarną, pochyloną figurę, ledwo
gruntu pod pozorem troskliwości o konie. Cedro, niby to zabierając się do noclegu w oberży, począł rozpytywać karczmarza jak przejezdny ze stron dalekich: kto mieszka w pałacu? jak się zowie? czy ma