Stefan Żeromski szmato;. nie bój się, jak łeb naprawię. Żołnierz powtórnie wskazywał, jako nie wie, czego chcą od niego. Wtedy jeden z ułanów wydobył z mantelzrka czystą szmatę i uroczyście podał ją wachmistrzowi. odkryli głowy. Milczą i żegnają się oczyma z lądem, co ich wydał. Straszny żal... Nazajutrz zawinęli my do Kadyksu. Półbrygada, mająca się przesiąść na inne okręty, wysiadła w Kadyksie i dwanaście