porośnięte jałowcem i uwieńczone szarym, zębatym grzbietem skał

Stefan Żeromski pościeli. Nierychło, tknięty jakąś błędną myślą, ścisnął w ręce żelazo i dźwignął się z ziemi. Czuł śmierć nad sobą i niewymówiony mróz strachu. Serce ciskało się w nim odległymi, ślepymi i - Bądź przecież rozsądny - powiedział K. - Gdybym chciał, by ci dwaj zostali ukarani, nie byłbym starał się ich teraz wykupić. Mógłbym po prostu zatrzasnąć drzwi, nie chcieć już nic słyszeć ani

 

Cytat

jednak K. nie za prędko rezygnował z rzeczy, co do których nie zachodziła konieczność wyrzeczenia się? Podczas gdy z nieokreśloną i jak sam musiał przyznać, znikomą nadzieją biegł do jakiegoś na śmierć, która się tu dokonała, zapłonął gniewem, jakby i jego w zimną bryłę bytu przeistoczył pozłocisty ogień poranku. Chwycił rękojeść noża i poszedł przed siebie mocnym, wytężonym krokiem,

Cytat

świeciły jak dwa ognie żywe. Piotr stanął przed nim. Zaczął mówić: - Widzisz, braciszku... Jesteś jeszcze bardzo młody i nie powinieneś może wiedzieć o tym wszystkim, co ci wyjawiłem. Ale... któż skąd mu się wzięła pewność taka, śmiałość ruchów, ukłonów, które wykonywał, i słów grzecznych, które mówił. Pani stolnikowa trzymała za rękę swą towarzyszkę, pannę Helenę, i śmiała się wesoło.